Strona działa poprawnie we wszystkich przeglądarkach z wyjątkiem IE. Przepraszamy za utrudnienia.

 

BIEŻĄCE INFORMACJE Z KURII

Począwszy od niedzieli 31 lipca 2016 r na stolikach pod chórem można składać podpisy pod projektem Ustawy o ograniczeniu handlu w niedzielę, który to umożliwi godne święcenie niedzieli dla wielu rodzin. Dla człowieka wiary jest to zarazem przypomnienie trzeciego przykazania Bożego: Pamiętaj, abyś Dzień Święty święcił!" Do złożenia podpisu potrzebne będą dane osobiste, adres zamieszkania i nr pesel. Akcję zbierania podpisów koordynuje Parafialny Oddział Akcji Katolickiej.

1. Projekt ustawy o ograniczeniu handlu w niedzielę

2. Uzasadnienie obywatelskiego projektu Ustawy o ograniczeniu handlu w niedziele

3. Instrukcja zbierania podpisów

 

„MŁODZI, NIE DAJCIE SIĘ ZNIEWOLIĆ!”
Apel Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości o abstynencję
w sierpniu 2016 r.

Wstęp
Przeżywamy wyjątkowy rok. Dziękujemy Bogu za 1050. rocznicę chrztu Polski oraz 25. rocznicę IV pielgrzymki św. Jana Pawła II do ojczyzny, podczas której prosił Polaków o ochronę życia, zdrowia i godności człowieka oraz budowanie życia osobistego i społecznego na fundamencie Bożego prawa. Ostatnie tygodnie lipca wypełniła radość Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Wszystkie te niezwykłe wydarzenia spaja Jubileuszowy Rok Miłosierdzia.
W tym szczególnym czasie Kościół w Polsce ponawia sierpniowy apel o abstynencję. Zrezygnujmy z napojów alkoholowych! Niech będzie to dar naszej miłości do Boga i bliźnich. Pokażmy innym, że jesteśmy wolni i miłosierni, że potrafimy żyć szczęśliwie bez alkoholu. Wesprzyjmy tych, którzy walczą o swoją trzeźwość i potrzebują naszej pomocy.
Abstynencja nie jest czymś dziwnym i wyjątkowym, jest konieczna w wielu sytuacjach ludzkiego życia. Zachowanie całkowitej abstynencji jest niezbędne w pracy, podczas kierowania pojazdami, w czasie opieki nad dziećmi, w oczekiwaniu na narodziny. Na 7 miliardów ludzi żyjących na ziemi, zdecydowana większość w minionym roku nie spożyła żadnego napoju alkoholowego. Abstynenci stanowią aktualnie większość ludzkości.

1050. Rocznica Chrztu Polski
Wspominając Chrzest Polski i jej dzieje, myślimy z wdzięcznością o wielkiej pracy Kościoła, który zawsze stał na straży wolności i godności człowieka, będąc promotorem pracy na rzecz trzeźwości. W historii Polski, zwłaszcza w czasach zaborów, kapłani i osoby zakonne bronili Polaków przed systematycznym rozpijaniem. Spotykały ich za to represje ze strony wrogów narodu, którym zależało, aby sprawować nad nim całkowitą kontrolę. Kościół zawsze rozumiał, że byt fizyczny i zdrowie moralne narodu są możliwe tylko wtedy, gdy chroniona jest trzeźwość.
Dziś z wdzięcznością i dumą, ale równocześnie z poczuciem wielkiej odpowiedzialności, patrzymy na rozważną i dalekowzroczną pracę Kościoła. Z szacunkiem wspominamy wielkich apostołów trzeźwości: założyciela Marianów św. Stanisława Papczyńskiego, jezuitę – O. Karola Antoniewicza, założyciela Michalitów bł. ks. Bronisława Markiewicza, synów Ziemi Śląskiej: ks. Jana Alojzego Ficka, ks. Jana Kapicę i założyciela Krucjaty Wyzwolenia Człowieka – sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. O trzeźwość wszystkich rodaków wielokrotnie upominali się: św. O. Maksymilian Maria Kolbe, Prymas Tysiąclecia – sługa Boży kardynał Stefan Wyszyński, św. Jan Paweł II i wielu innych ofiarnych apostołów trzeźwości, którym okazujemy wdzięczność i szacunek.

Sytuacja zagrożenia
Współczesnym apostołom trzeźwości towarzyszy niepokój, by nie utracić dorobku poprzedników. Pomimo wysiłku wielu duchownych i świeckich, coraz trudniej bronić trzeźwości w naszym narodzie. Wiele statystyk pokazuje, że powinniśmy być zawstydzeni  zbyt wysokim spożyciem alkoholu w Polsce. Prawie milion Polaków jest uzależnionych, a  3 miliony pije ryzykownie i szkodliwie.
Polak średnio spożywa prawie 10 litrów czystego alkoholu, a dodatkowo co najmniej 3 litry alkoholu nierejestrowanego. Rocznie ponad 10 tysięcy Polaków umiera przez legalnie sprzedawany alkohol. Obecnie alkohol można kupić niemal wszędzie i o każdej porze.Na jeden punkt sprzedaży przypada dzisiaj 270 mieszkańców, a ich liczba czterokrotnie przekracza standardy Światowej Organizacji Zdrowia. Gdy patrzymy na tę sytuację, skojarzenie może być tylko jedno – te punkty są niczym komórki nowotworowe, które za aprobatą wielu samorządów, mnożą się i niszczą zdrowy organizm. Prawie 1,5 miliona dzieci żyje w rodzinach z problemem alkoholowym, w których bardzo często dochodzi do przemocy. Ze spożywaniem alkoholu wiąże się ponad 60 różnego typu chorób i urazów. Według Światowej Organizacji Zdrowia alkohol znajduje się na trzecim miejscu wśród czynników ryzyka dla zdrowia populacji. Polacy co roku tracą miliardy złotych opłacając ze swoich podatków ekonomiczne koszty nadmiernego spożycia alkoholu.
Chociaż większość Polaków zachowuje umiar lub abstynencję, to fakt ten nie może usypiać naszej czujności. Nie można zapomnieć, że uzależnienie czy nadużywanie alkoholu niszczy nie tylko osobę nim dotkniętą, ale także najbliższych, czyli małżonków, dzieci, rodziców. Nie  jest to zatem problem jednostek, ale problem wielu milionów Polaków.        Dzisiaj część polskiego społeczeństwa przypomina śmiertelnie chorego, który udaje, że nie widzi objawów. Nie reaguje na coraz gorsze wyniki badań, nie podejmuje leczenia. Powtarza sobie, że jakoś to będzie. Niestety, to droga do tragedii. Statystyki nie pokazują całej prawdy o cierpieniu, łzach, poniżeniu i przegranym życiu. Dar sierpniowej abstynencji niech będzie odpowiedzią na cierpienie tak wielu naszych sióstr i braci.

Jubileuszowy Rok Miłosierdzia
Jesteśmy Kościołem, wspólnotą wiary, a nadużywanie alkoholu prowadzi do jej osłabienia, a nawet utraty. Zawsze wiąże się z grzechem, zanikiem więzi z Bogiem i ludźmi. Jest więc poważnym zagrożeniem dla życia wiecznego. Dlatego tak bardzo potrzebujemy apostolstwa trzeźwości, będącego formą nowej ewangelizacji. Podejmując dar sierpniowej abstynencji bronimy Bożego życia w duszach naszych sióstr i braci.
Rok Miłosierdzia przypomina nam także o ludzkim wymiarze miłosierdzia. Wzywa nas do „wyobraźni trzeźwości”, czyli do troski o ludzi uzależnionych, nadużywających alkoholu, a także do troski o ich rodziny. Zastanówmy się, czy nie przyczyniamy się do tragedii innych przez brak rozwagi, wrażliwości i odpowiedzialności? Czy wolno nam podczas przyjęć, spotkań oraz innych okazji stosować przymus picia, zwłaszcza wtedy, gdy w gronie gości są osoby często dramatycznie walczące o powrót do trzeźwości? Zbyt łatwo zapominamy, że trzeźwość innych zależy także od naszych decyzji i czynów.

Młodzi, nie dajcie się zniewolić!
W tym roku, przy okazji Światowych Dni Młodzieży, przypominaliśmy, jak wiele pracy wymaga ochrona trzeźwości młodych.
Badania pokazują, że młodzi, którzy zaczęli sięgać po alkohol przed 15 rokiem
życia, uzależniali się zdecydowanie częściej, niż osoby, które zaczęły używać
alkoholu po 20 roku życia. Tymczasem z niepokojem obserwujemy, że wiek inicjacji alkoholowej w Polsce jest bardzo wczesny, co powoduje u młodzieży liczne problemy osobiste i niesie ryzyko utraty zdrowia, a nawet życia. Alkoholem, po który najczęściej sięgają młodzi, jest piwo. Do jego spożywania przyczynia się przede wszystkim agresywna reklama i jego wysoka dostępność. Pomimo tego, że polskie prawo zabrania sprzedawania alkoholu nieletnim, to zaledwie 15-20 % z nich spotyka się z odmową w przypadku próby jego zakupu.
Dlatego za św. Janem Pawłem II prosimy: „Młodzi, nie dajcie się zniewolić!” Nie dajcie się skusić pseudowartościami, półprawdami, urokiem miraży, od których później będziecie się odwracać rozczarowani, poranieni, a może nawet ze złamanym życiem” (Poznań, 3 czerwca 1997).
Drodzy Młodzi!
Żyjecie w świecie, w którym wielu mówi o wolności,  o  prawach, o dobrej zabawie, o nieograniczonych możliwościach. Jeżeli jednak spojrzycie poza kolorowe reklamy, jeżeli na chwilę wyłączycie nowoczesne teledyski, wylogujecie się z sieci społecznościowych, to zobaczycie inny obraz. Życie młodych nigdy nie było tak atrakcyjne, a jednocześnie tak trudne, jak obecnie. We współczesnym świecie uczyniono wiele, aby okraść was z młodości. Wiele uczyniono, aby pod hasłem wyzwolenia, ograniczyć i zmanipulować wasze myślenie, zagrać na uczuciach, pogwałcić naturalne potrzeby. Rozwiązaniem problemów nigdy nie było i nie będzie uciekanie w świat alkoholu, narkotyków, dopalaczy, hazardu, sieci społecznościowych czy gier. Prosimy, abyście nie niszczyli swojego życia na samym starcie. Wszystko to, a zwłaszcza alkohol, oszukuje, uzależnia i zabija. Niszczy ciało, psychikę, ducha, wrażliwość moralną, więzi z bliźnimi i z Bogiem. Prowadzi do osamotnienia, ogromnego cierpienia, utraty radości oraz sensu życia.
Drodzy Młodzi, kochajcie Chrystusa i ufajcie Mu! Włączajcie się do katolickich grup formacyjnych. Pamiętajcie, że w wieku rozwojowym jedyną formą trzeźwości jest całkowita abstynencja. Uczcie się od tych, którzy są prawdziwie wolni, którzy potrafią żyć szczęśliwie, którzy osiągają sukces i cieszą się życiem bez alkoholu. Jest ich wielu pośród Was!
Drodzy Rodzice i Wychowawcy!
Młodzi bardziej zwracają uwagę na to, co czynią dorośli, niż na to, co mówią. Wychowywać to znaczy dawać dobry przykład! To rodzice są pierwszymi wzorcami pozytywnych lub szkodliwych postaw dla dzieci i nastolatków. Oprócz zachowania cnoty trzeźwości lub daru osobistej abstynencji, zadaniem rodziców jest solidne, katolickie wychowanie dzieci i młodzieży. Dobrze wychowuje ten, kto kocha, rozmawia, stara się zrozumieć, poświęca czas i uwagę, a jednocześnie stawia granice i wymagania. Młodzi, którzy otrzymują takie wychowanie, potrafią radzić sobie z życiem na trzeźwo. Nie boją się życia i nie uciekają od trudności w alkohol lub narkotyki, lecz potrafią mądrze poradzić sobie z każdym problemem.

Odpowiedzialność  władz
Jeśli pyta się Polaków o to, jakie problemy społeczne budzą ich niepokój, to wymieniają na pierwszym miejscu zagrożenie utratą pracy i biedą, a na drugim problemy alkoholowe. Nie będzie trzeźwego narodu bez zdecydowanej i konsekwentnej polityki ograniczania fizycznej i ekonomicznej dostępności alkoholu, a także zakazu jego reklamy. Bariery dostępności są uznawane przez światowych ekspertów za najskuteczniejszy sposób ograniczania problemów alkoholowych. Trzeba tworzyć prawo przyjazne wychowywaniu w trzeźwości. Trzeba przeciwstawić się potężnym alkoholowym lobby. Z taką prośbą i nadzieją zwracamy się do władz naszej ojczyzny, które obiecały dobrą zmianę. Taka dobra zmiana musi się dokonać także w odniesieniu do ochrony trzeźwości narodu. Skoro alkohol jest uznawany za czwarty pod względem siły działania narkotyk, to konieczność obrony interesu społecznego, zwłaszcza zdrowia publicznego, wymaga ścisłej regulacji obrotu taką substancją. Troska o trzeźwość narodu jest patriotycznym obowiązkiem wszystkich Polaków, a zwłaszcza władz państwowych i samorządowych.

Ogólnopolski Kongres Apostolstwa Trzeźwości.
Serdecznie prosimy o modlitwę w intencji przygotowań do przyszłorocznego ogólnopolskiego kongresu apostolstwa trzeźwości, którego hasło brzmi: „Ku trzeźwości Narodu – odpowiedzialność  rodziny, Kościoła, samorządu i państwa”.
Mamy nadzieję, że będzie to wydarzenie integrujące wiele środowisk, stwarzające okazję do wymiany poglądów i opinii, a przede wszystkim kreślące kierunki działań apostolstwa trzeźwości na kolejne lata posługi w naszej ojczyźnie. Liczymy na zaangażowanie się w prace kongresowe: parlamentu, władz centralnych i samorządowych, bractw, stowarzyszeń, apostołów trzeźwości  oraz wszystkich ludzi dobrej woli.
Dziękujemy za odwagę, miłość i mądrość tym, którzy w sierpniu ofiarują Bogu i bliźnim dobrowolny dar abstynencji. Niech to świadectwo mobilizuje nas wszystkich do całorocznej troski o trzeźwość Polaków w kraju i poza jego granicami.
Za św. Janem Pawłem II prosimy: Maryjo, Królowo Polski, czuwaj nad naszą niewzruszoną wiernością Bogu, Krzyżowi, Ewangelii i Kościołowi Świętemu. Broń tego narodu, który od tysiąca lat idzie drogami Ewangelii. Bądź natchnieniem dla tych, którzy walczą o trzeźwość narodu.

Łomża, dnia 28 maja 2016 r.


Bp Tadeusz Bronakowski
Przewodniczący Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 28 lipca 2016 r.

Wystawa Lux in Oriente – Lux ex Oriente
Polska i Stolica Apostolska – 1050 lat historii


Zapraszamy do odwiedzenia Muzeum Narodowego w Gdańsku – Oddział Zielona Brama (przy ul. Długi Targ 24), gdzie przygotowana została wystawa Lux in Oriente – Lux ex Oriente. Polska i Stolica Apostolska – 1050 lat historii.  Ekspozycja daje możliwość prześledzenia historii 1050-letnich relacji państwa polskiego ze Stolicą Apostolską. Tytułowe Lux in Oriente (Światło na Wschodzie) odnosi się do wydarzeń sprzed ponad tysiąca lat, kiedy Książę Mieszko I przyjął chrześcijaństwo i wzmocnił struktury tworzącej się polskiej państwowości. Lux ex Oriente (światło ze Wschodu) oznacza wielowiekową  historię działalności ewangelizacyjnej polskiego kościoła.
Na wystawie prezentowane są zabytki wystawione po raz pierwszy w Polsce, pochodzące ze zbiorów Watykanu.  Długo nie będzie już okazji do zobaczenia w Polsce dokumentu Dagome iudex, w odpisie z 1087 roku, w którym Książę Mieszko I, oddaje „państwo gnieźnieńskie” pod opiekę Stolicy Apostolskiej, Rocznika świętokrzyskiego, najstarszego polskiego rocznika zachowanego w oryginale, Psałterza Floriańskiego z końca XIV wieku, a także tiary papieża Piusa IX i tiary, daru królowej Izabelli II z Hiszpanii dla papieża Piusa IX pokrytej 16.600 brylantami, a także wielu bezcennych dzieł sztuki i dokumentów.
Bilet kosztuje symboliczną złotówkę, a wystawę można zwiedzać od wtorku do niedzieli w godzinach 10.00–17.00.

/-/ Ks. Rafał Dettlaff
Kanclerz Kurii
/-/ Ks. Krystian Kletkiewicz
Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 28 lipca 2016 r.

Zaproszenie na Mszą św. w intencji Ojczyzny i Odpust
Wniebowzięcia NMP w Bazylice Mariackiej w Gdańsku
15 sierpnia 2016


Zapraszamy do wspólnego świętowania Uroczystości Wniebowzięcia NMP, połączonej z modlitwą w intencji Ojczyzny z okazji Święta Wojska Polskiego.
Uroczysta suma odpustowa w Bazylice Mariackiej w Gdańsku zostanie odprawiona 15 sierpnia br. o godz. 12.00.

/-/ Ks. Rafał Dettlaff
Kanclerz Kurii
/-/ Ks. Krystian Kletkiewicz
Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego

 

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 04 czerwca 2016 r.

Komunikat o naborze
do Gdańskiego Seminarium Duchownego


Przewielebni Księża Proboszczowie,

zwracam się z uprzejmą prośbą, by w ramach ogłoszeń parafialnych w najbliższe niedziele podać informację, że Gdańskie Seminarium Duchowne przyjmuje kandydatów na studia, i zachęcić do decyzji wyboru drogi ku kapłaństwu.

Proszę także o wywieszenie w gablocie zasad przyjmowania do GSD (przesyłam je w załączniku), a także o gorącą modlitwę w intencji powołań kapłańskich w naszej archidiecezji.

Z serdecznym pozdrowieniem

/-/ Ks. Grzegorz Szamocki
Rektor
Gdańskiego Seminarium Duchownego

Propozycja ogłoszenia:
Rektor Gdańskiego Seminarium Duchownego zwraca się do wszystkich, którzy odczuwają w sobie powołanie do kapłaństwa, by nie zwlekali z decyzją i zgłosili się do naszej archidiecezjalnej uczelni. Wraz z nowym rokiem akademickim kandydaci będą mogli rozpocząć studia filozoficzno-teologiczne i wejść na drogę se-minaryjnej formacji ku kapłaństwu.
Szczegółowe informacje na temat procedury rekrutacji do Gdańskiego Seminarium Duchownego i warunków przyjęcia są podane na stronie internetowej Seminarium oraz w gablocie ogłoszeń w naszym kościele. Można się z nimi zapoznać także w biurze parafialnym.

Propozycja wezwania w modlitwie wiernych:
Módlmy się o nowe powołania kapłańskie zwłaszcza w naszej archidiecezji, aby nie zabrakło ludzi odważnych, mądrych i ofiarnych, którzy zdecydują się pójść za Chrystusem, głosząc Jego dobrą nowinę i służąc uświęcaniu wierzących przez sprawowanie sakramentów.

Zasady przyjmowania do Gdańskiego Seminarium Duchownego
w roku akademickim 2016/2017

Kandydat ubiegający się o przyjęcie do Gdańskiego Seminarium Duchownego (GSD) powinien:

1. Odbyć rozmowę kwalifikacyjną z Rektorem GSD (lub wskazanym przez niego zastępcą); konieczne jest wcześniejsze uzgodnienie terminu spotkania (tel.: 58 552 00 50 lub 58 552 22 34).

2. Przedłożyć w rektoracie GSD następujące dokumenty:

własnoręcznie napisane podanie (skierowane do Księdza Arcybiskupa Sławoja Leszka Głódzia, Metropolity Gdańskiego);

własnoręcznie napisany życiorys;

świadectwo chrztu i bierzmowania;

świadectwo ukończenia szkoły średniej;

świadectwo maturalne (można dostarczyć po rozmowie kwalifikacyjnej);

opinię Księdza Proboszcza;

opinię Katechety ze szkoły średniej;

kartę zdrowia oraz zaświadczenie lekarskie, potwierdzające, że można podjąć studia (druk do pobrania na www.gsd.gda.pl)

3 fotografie;

ksero dowodu osobistego;

wypełniony formularz danych personalnych kandydata do GSD (punkt 29 pozostawiamy niewypełniony) (druk do pobrania na www.gsd.gda.pl).

Termin przyjmowania zgłoszeń: od 30 maja do 15 lipca 2016 r. oraz dodatkowo od 23 sierpnia do 2 września 2016 r.

3. Dokonać rejestracji internetowej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w tym dokonać opłaty rekrutacyjnej zgodnie z zasadami podanymi na stronie www.irk.uksw.edu.pl.

W przypadku wątpliwości prosimy o kontakt drogą mailową lub telefoniczną: e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. tel.: 58 552 00 50.

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 13 maja 2016 r.

Przypomnienie obowiązujących norm prawa kościelnego
w zakresie doboru rodziców chrzestnych

W związku z coraz częściej pojawiającymi się wątpliwościami co do kandydatów na chrzestnych oraz świadków chrztu, a niekiedy również z nadużyciami w tej materii, należy przypomnieć obowiązujące normy prawa kanonicznego:

1) Zgodnie z kan. 872 KPK: „Przyjmujący chrzest powinien mieć, jeśli to możliwe, chrzestnego. Ma on dorosłemu towarzyszyć w chrześcijańskim wtajemniczeniu, a dziecko wraz z rodzicami przedstawiać do chrztu oraz pomagać, żeby ochrzczony prowadził życie chrześcijańskie odpowiadające przyjętemu sakramentowi i wypełniał wiernie złączone z nim obowiązki”.

Jak wynika z normy kodeksowej wymóg posiadania chrzestnych nie ma charakteru bezwzględnego. Zatem może się zdarzyć, że przyjmujący chrzest, w szczególnych okolicznościach, w ogóle nie będzie miał chrzestnych. W tej sytuacji, w razie nieobecności chrzestnego spowodowanej poważnymi przyczynami, udzielający chrztu powinien zatroszczyć się o przynajmniej jednego świadka chrztu (zob. kan. 875 KPK). Przy czym należy podkreślić, że ów świadek chrztu (lub świadkowie) występuje tylko wtedy, „jeśli nie ma ani jednego chrzestnego”. Niekiedy bowiem zdarzają się sytuacje (np. przy uporze rodziców dziecka lub dla większego splendoru) dopuszczania katolika, niespełniającego wymogów prawa kanonicznego na chrzestnego, w charakterze świadka chrztu razem z chrzestnym – jest to nadużycie prawa. Zatem, jeśli podczas chrztu obecny jest chrzestny albo chrzestna, wówczas nie należy „dołączać” świadka chrztu-katolika niewierzącego lub z  przeszkodami, chyba że chodzi o osobę innego wyznania. Co więcej, należy kategorycznie unikać „dołączania” świadków „katolików”, gdy obecny jest chrzestny lub chrzestna. Tym bardziej, że jeden chrzestny lub jedna chrzestna jest zarazem świadkiem chrztu, a i rodzice naturalni w razie konieczności mogą zaświadczyć o fakcie chrztu.

2) Zgodnie z kan. 873 KPK: „Należy wybrać jednego tylko chrzestnego lub chrzestną, albo dwoje chrzestnych”. Wynika stąd, że podczas chrztu wystarczy obecność ojca chrzestnego albo matki chrzestnej lub obojga chrzestnych, czyli „jego” i „jej” (tekst łaciński: patrinusunus vel matrinauna vel unus et una). Przy czym prawodawca kościelny pozostawia zainteresowanym osobom swobodę co do ilości chrzestnych: jeden rodzic chrzestny lub dwoje chrzestnych. Wypada jednak, aby podczas chrztu obecni byli, jeśli to możliwe, ojciec chrzestny oraz matka chrzestna. III Synod Gdański określił tę kwestię następująco: „Dla  każdego kandydata do chrztu należy wybrać dwoje chrzestnych: ojca i matkę” (zob. Statuty III Synodu Gdańskiego, t. 1, n. 693, s. 297).

Stąd za naganne należy uważać wybieranie na chrzestnych dwóch mężczyzn lub dwie kobiety. Co więcej, w czasach liberalizacji instytucji małżeństwa oraz roli mężczyzny i kobiety jako ojca i matki wymóg prawny ma dodatkowo wymiar pastoralny.

3) Wymogi dotyczące dopuszczenia osób do zadania chrzestnego zostały określone przez prawodawcę w kan. 874 § 1 KPK. I tak, do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

1º jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;

2º ukończył szesnaście lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;

3º jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;

4º jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej;

5º nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

Należy zauważyć, iż sformułowanie: „do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony” nie upoważnia duszpasterza do relatywizowania w/w wymogów na chrzestnych – raczej wymagają one ścisłej interpretacji. Tym bardziej, że przecież w Obrzędzie chrztu dzieci występuje analogiczne do KPK wyliczenie wymogów na chrzestnego wraz ze sformułowaniem, iż chrzestny może wypełniać czynności liturgiczne, o ile posiada wymagane (tzn. zawarte w kan. 874 § 1 KPK) przymioty(zob. KEP, Instrukcja duszpasterska o udzielaniu sakramentu chrztu dzieciom, 14‑15.12.1977, n. 10).

Jeśli chodzi o wymóg wieku, prawodawca kościelny określa, że chrzestny musi posiadać minimalny wiek, jakim jest ukończony 16. rok życia, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek. Tymczasem Konferencja Episkopatu Polski ustaliła minimalny wiek dla rodziców chrzestnych – ukończony 15. rok życia (zob. KEP, Instrukcja dla duchowieństwa w związku z wprowadzeniem obrzędów chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych, 09.05.1989, n. 5). Nadto w niektórych przypadkach sam proboszcz może dopuścić wyjątek co do wieku, oczywiście kierując się słuszną racją, i zezwolić kandydatowi na pełnienie zadania chrzestnego. Należy zdecydowanie podkreślić, iż działanie proboszcza, na które zezwala mu prawodawca kościelny w kan. 874 § 1 KPK dotyczy tylko dwóch sytuacji: wyznaczenia chrzestnego – w określonych prawem warunkach oraz wyjątku co do wieku (zob. kan. 874 §  1 n. 1-2 KPK). Oznacza to, że nie leży w kompetencji proboszcza dopuszczenie na chrzestnego kogoś, kto np. nie przyjął jeszcze bierzmowania. Tak samo należy traktować pozostałe wymogi określone w kan. 874 § 1 n. 3-5 KPK.

Ta sama Instrukcja wymaga, aby kandydat na chrzestnego był katolikiem praktykującym. Natomiast zabrania dopuszczać na chrzestnego osoby żyjące w związkach niesakramentalnych oraz młodzież nieuczęszczającą na katechezę. Jeśli duszpasterz nie zna osobiście kandydata na chrzestnego powinien zażądać od niego odpowiedniego zaświadczenia kwalifikacyjnego z parafii miejsca zamieszkania (zob. także KEP, Instrukcja o udzielaniu sakramentu chrztu świętego dzieciom, 14‑15.12.1975, n. 5). Ponadto chrzestnymi nie mogą być osoby transseksualne – takie orzeczenie wydała we wrześniu 2015 r. Kongregacja Nauki Wiary w odpowiedzi na wątpliwość i oficjalne zapytanie Biskupa Kadyksu i Ceuty w Hiszpanii.

Tak więc chrzestny musi być katolikiem, a nie protestantem lub wyznawcą innej religii czy też niewierzącym. Co więcej, musi być katolikiem, który przyjął I-szą Komunię Świętą, był już bierzmowany i praktykuje wiarę. Dalej, kandydat na chrzestnego nie może pozostawać w żadnej karze kanonicznej. W konsekwencji chrzestnym nie może być np. ten, kto głosił lub głosi herezję, kto dokonał schizmy czy apostazji.

Chrzestnymi również nie mogą być rodzice naturalni. Chrzestny bowiem pełni rolą pomocniczą w stosunku do przyjmującego chrzest, a nie główną jak jego naturalny rodzic (zob. kan. 226 § 2 i kan. 1136 KPK). Zadaniem chrzestnego jest więc wspieranie rodziców naturalnych w wychowaniu osoby ochrzczonej, zgodnie z zasadami wiary chrześcijańskiej (zob. Ordo baptismiparvulorum, 29.08.1973, n. 8).

4) Gdy chodzi o świadka chrztu, poza tym co wyżej powiedziano, należy przypomnieć, iż może nim być wyłącznie osoba ochrzczona należąca do niekatolickiej wspólnoty kościelnej (np. protestant, prawosławny, polsko-katolik), a nie katolik niespełniający wymogów kan. 874 KPK. Ci zaś chrześcijanie akatolicy mogą występować jedynie w charakterze świadka chrztu, ale koniecznie razem z chrzestnym katolikiem (zob. kan. 874 § 2 KPK).

Gdy zaś idzie o członków Prawosławnego Kościoła Wschodniego, w duchu ekumenizmu, mogą oni występować jako świadkowie chrztu lub jako rodzice chrzestni. Taka możliwość (chrzestnego prawosławnego) istnieje wówczas, gdy rodzice przyjmującego chrzest z uzasadnionych powodów wyrażą takie życzenie (np. prawosławny jest bliskim krewnym rodziców naturalnych). Nie ulega wątpliwości, że w tym wypadku obowiązek czuwania nad wychowaniem chrześcijańskim w pierwszym rzędzie będzie spoczywał na chrzestnym katoliku (zob. KEP, Instrukcja o udzielaniu sakramentu chrztu świętego dzieciom, 14‑15.12.1975, n. 5; KEP, Instrukcja dla duchowieństwa w związku z wprowadzeniem obrzędów chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych, 09.05.1989, n. 10).

5) Co do kwestii liturgicznych. Gdy nie ma chrzestnego lub chrzestnej albo obojga chrzestnych, w tych przypadkach ich „funkcje” przejmują rodzice naturalni przyjmującego chrzest (zapalenie świecy od paschału, nałożenie białej szaty). Świadek lub świadkowie nie pełnią tych „funkcji”, ale również nie mają żadnych zobowiązań wobec osoby przyjmującej chrzest.

/-/ Ks. Rafał Dettlaff
Kanclerz Kurii
/-/ Ks. Krystian Kletkiewicz
Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego

 

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 21 kwietnia 2016 r.

List pasterski Episkopatu Polski
o posłudze charytatywnej w Roku Miłosierdzia
MIŁOSIERNI CZYNEM


Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, […]
bo paść ich będzie Baranek (Ap 7,16-17).

Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia,
przeżywamy Rok Miłosierdzia, którego jednym z celów jest ożywienie posługi charytatywnej w Kościele. Papież Franciszek w bulli Misericordiae Vultus skierował do wiernych Kościoła gorący apel: „O jakże pragnę, aby nadchodzące lata były naznaczone miłosierdziem tak, byśmy wyszli na spotkanie każdej osoby, niosąc dobroć i czułość Boga! Do wszystkich, tak wierzących jak i tych, którzy są daleko, niech dotrze balsam miłosierdzia jako znak Królestwa Bożego, które jest już obecne pośród nas” (MV 5). Obowiązkiem Kościoła nie jest wyręczenie państwa z opieki socjalnej nad ludźmi potrzebującymi pomocy. Jednak ludziom znajdującym się w trudnej sytuacji Kościół stara się nieść balsam miłosierdzia. Czyni to poprzez głoszenie Ewangelii miłosierdzia, wprowadzanie w doświadczenie Bożej miłości na drodze posługi sakramentalnej, ale także poprzez adekwatne do potrzeb uczynki miłosierdzia chrześcijańskiego.

1. W Polsce wciąż są ludzie ubodzy

Trwająca już ćwierć wieku transformacja społeczno-ustrojowa i gospodarcza w Polsce nie wszystkim obywatelom przyniosła poprawę bytu. Owszem, niektórym z nich udało się osiągnąć awans cywilizacyjny i podnieść niekiedy nawet znacznie swoją stopę życiową. Należy jednak pamiętać, iż w porównaniu z państwami Europy Zachodniej wciąż jesteśmy społeczeństwem ludzi ubogich.
Miarą wartości systemu społeczno-politycznego państwa jest troska o najsłabsze ogniwo w społeczeństwie. Dojrzałe społeczeństwo dba o wszystkich swoich członków, wspiera słabych i stwarza dla nich szanse rozwojowe. Pomoc ludziom potrzebującym jest zadaniem nie tylko władz państwowych i samorządowych, lecz także organizacji „non-profit”, które są wiarygodnym miernikiem rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w poszczególnych krajach. Zakres ubóstwa w Polsce jest również dużym wyzwaniem dla Kościoła, który poprzez swoje instytucje, zwłaszcza parafie, zakony, Caritas, Dzieło Nowego Tysiąclecia oraz inne stowarzyszenia i fundacje, ale także przez bezpośrednie działanie swoich wyznawców spieszy z pomocą ludziom potrzebującym. Skala ubóstwa w społeczeństwie polskim pokazuje, jak wciąż bardzo potrzebne jest zaangażowanie charytatywne Kościoła.
Głównym celem misji Kościoła jest wprowadzenie wiernych do wspólnoty Bosko-ludzkiej miłości oraz stałe ich wspieranie, by w tej wspólnocie wytrwali aż do śmierci i przejścia do krainy wiecznej miłości, gdzie „nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, […] bo paść ich będzie Baranek” (Ap 7,16-17). Przechodząc więc w tym roku Jubileuszu Miłosierdzia przez drzwi kościołów stacyjnych, modlimy się nie tylko o zyskanie odpustu zupełnego dla zgładzenia zaciągniętych przez nas win i kar, ale także o to, by brama roku jubileuszowego okazała się dla nas bramą miłosierdzia. Żeby tak się stało, należy pełnić miłosierdzie nie tylko słowem i modlitwą, lecz przede wszystkim czynem, bo jak zapewnia nas sam Zbawiciel: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7).

2. Chrześcijańska caritas

Papież Benedykt XVI w Encyklice Caritas in veritate oddał istotę caritas chrześcijańskiej w następujących słowach: „Caritas to miłość przyjęta i darowana. Jest ona «łaską». Jej źródłem jest krynicznie czysta miłość Ojca do Syna, w Duchu Świętym. To miłość, którą Syn wylewa na nas. To miłość stwórcza, dzięki której istniejemy; to miłość odkupieńcza, dzięki której jesteśmy nowym stworzeniem. Miłość objawiona i urzeczywistniona przez Chrystusa (por. J 13, 1) oraz «rozlana w sercach naszych przez Ducha Świętego» (Rz 5, 5). Powołanie do miłości każdego chrześcijanina ma zatem swą podstawę we wszystko ogarniającej miłości Boga do ludzi, którzy są zobowiązani na tę miłość odpowiedzieć i rozszerzać ją w świecie. Najlepszym świadectwem o miłości Bożej w życiu doczesnym jest miłość bliźniego (por. 1 J 4, 20), a jej szczególnym przejawem jest posługa charytatywna, którą Kościół od początku uważał za swoje prawo i niezbywalny obowiązek (por. DA 8)”.
Kościół w Polsce, wierny miłości, jaką Bóg rozlał w naszych sercach przed tysiącem lat w momencie Chrztu, podejmuje wyzwanie wynikające z wielorakich przejawów biedy materialnej, społecznej i duchowej. Dzieli się miłością, która ma swoje źródło w Bogu i przyjmuje różne formy miłości bliźniego, pomocy charytatywnej, obejmującej nie tylko swoich wiernych, ale także potrzebujących braci i siostry w innych krajach, nie pomijając także wyznawców innych wyznań i religii. Kościół w Polsce stara się rozwijać spontaniczne i zorganizowane formy pomocy potrzebującym, pamiętając przy tym, że największą biedą człowieka jest brak wiary w Boga, który „jest miłością” (1 J 4, 8).
W posłudze charytatywnej Kościół stara się być dla świata znakiem tej miłości, którą jest żywy Chrystus. Dlatego postrzega cel tej działalności nie tylko we wspomaganiu człowieka w biedzie doczesnej, lecz we wskazywaniu mu nadprzyrodzonego źródła miłości. Posługa miłości w Kościele ma na uwadze obronę wolności i godności człowieka. Polega na przywracaniu wolności utraconej na skutek zgubnych nałogów lub złych decyzji człowieka. Kościół przez posługę miłości stara się także chronić zagrożoną godność człowieka w podeszłym wieku, chorego, niepełnosprawnego, samotnego, uzależnionego lub wykluczonego społecznie, a także tego jeszcze nienarodzonego.

3. Wiara wyraża się w czynach

W ponad tysiącletniej historii naszego narodu Kościół zapoczątkował bezinteresowną pomoc bliźniemu i mimo zmieniających się warunków kontynuuje dzieła miłosierdzia. W Polsce Kościół prowadzi obecnie ponad 800 charytatywnych instytucji, które realizują ponad 5 tysięcy różnego rodzaju dzieł charytatywnych. Dzieła te prowadzą diecezje, żeńskie i męskie zakony, parafie jak również katolicy świeccy w formie różnego rodzaju fundacji i stowarzyszeń. Te dzieła powstają dzięki zaangażowaniu i pracy konkretnych ludzi Kościoła, którzy nieraz całe swoje życie poświęcają posłudze charytatywnej. W dzieła miłosierdzia jest zaangażowanych ponad 30 tys. pracowników instytucji charytatywnych. Wśród nich są księża, osoby konsekrowane i świeccy, którzy razem z ponad 80 tysiącami wolontariuszy pracują w kościelnych hospicjach, noclegowniach, wydają posiłki, opiekują się dziećmi, osobami starszymi, uzależnionymi oraz niepełnosprawnymi. Poprzez wsparcie finansowe w ich miłosiernej posłudze uczestniczy cały Kościół i obejmuje pomocą 3 miliony potrzebujących.
Na szczególną uwagę zasługuje miłosierdzie świadczone tym, których mamy wokół siebie. Dlatego tak cenne są wszelkie inicjatywy pomocowe podejmowane w naszych parafiach, takie jak roznoszenie Komunii św. chorym, odwiedzanie i pomoc pielęgnacyjna chorym, przygotowywanie paczek dla ubogich rodzin, wydawanie posiłków, odzieży, butów, itp. Dzięki ponad 60 tysiącom organizacji działającym w parafiach pomoc charytatywna dociera do ponad pół miliona osób. W tych wspólnotach ludzie potrzebujący znajdują duchowe i moralne wsparcie.
Budowanie Kościoła jako wspólnoty miłości braterskiej i wzajemnej solidarności to wielkie zadanie uczniów Chrystusa. Realizacja tego zadania wymaga od wszystkich ludzi Kościoła – jak uczył przed laty św. Jan Paweł II – otwartości na dar Bożej miłości oraz poszerzenia swojej „wyobraźni miłosierdzia, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim tak, aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr” (Novo Millennio Ineunte, 50). Papież Franciszek dopowiada dziś, iż miłosierdzie stanowi istotę Ewangelii, a przez to także naszej wiary, ponieważ miłosierdzie jest „siłą, która zwycięża wszystko, która wypełnia serce miłością i pociesza przebaczeniem” (Misericordia Vultus 6).
Instytucjom i wszystkim zaangażowanym w dzieła charytatywne, pracownikom i wolontariuszom oraz wszystkim ludziom dobrej woli udzielamy pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 372. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski
w Poznaniu w dniu 15 kwietnia 2016 r.

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 01 kwietnia 2016 r.

Prezydium Konferencji Episkopatu Polski
w sprawie pełnej ochrony życia człowieka


Życie każdego człowieka jest chronione piątym przykazaniem Dekalogu: „Nie zabijaj!”. Dlatego stanowisko katolików w tym względzie jest jasne i niezmienne: należy chronić od poczęcia do naturalnej śmierci życie każdego człowieka. 
W kwestii ochrony życia nienarodzonych nie można poprzestać na obecnym kompromisie wyrażonym w ustawie z 7 stycznia 1993 roku, która w trzech przypadkach dopuszcza aborcję. Stąd w roku Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski zwracamy się do wszystkich ludzi dobrej woli, do osób wierzących i niewierzących, aby podjęli działania mające na celu pełną prawną ochronę życia nienarodzonych. Prosimy parlamentarzystów i rządzących, aby podjęli inicjatywy ustawodawcze oraz uruchomili programy, które zapewniłyby konkretną pomoc dla rodziców dzieci chorych, niepełnosprawnych i poczętych w wyniku gwałtu. Wszystkich Polaków prosimy o modlitwę w intencji pełnej ochrony życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci zarówno w naszej Ojczyźnie, jak i poza jej granicami.

Warszawa, dnia 30 marca 2016 r.

/-/ Abp Stanisław Gądecki
Metropolita Poznański
Przewodniczący KEP
/-/ Bp Artur G. Miziński
Sekretarz Generalny KEP
/-/ Abp Marek Jędraszewski
Metropolita Łódzki
Zastępca Przewodniczącego KEP

Kuria Metropolitalna Gdańska
ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa
tel. (58) 552-00-51; fax. (58) 552-27-75
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Gdańsk Oliwa, dnia 04 grudnia 2015 r.

KOMUNIKAT
o możliwości uzyskania odpustu zupełnego
w Roku Jubileuszowym Miłosierdzia
oraz dodatkowych uprawnieniach
związanych z sakramentem pokuty i pojednania


Bullą Misericordiae vultus (Oblicze Miłosierdzia) Papież Franciszek ogłosił Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia. W dokumencie tym oraz w wytycznych dotyczących odpustów i sakramentu pokuty, zawartych w liście Papieża do Przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji czytamy, że w Roku Jubileuszowym, który trwa od 8 grudnia 2015 r. do 20 listopada 2016 r. wierni mogą czerpać z duchowego skarbca Kościoła i uzyskiwać odpusty. Odpust można zyskać raz dziennie dla siebie lub dla zmarłych. Aby uzyskać łaskę odpustu zupełnego należy spełnić zwyczajne warunki określone przez Kościół oraz dodatkowo wypełnić warunki dotyczące Roku Jubileuszowego. Przypominamy, iż zwykłe warunki uzyskania odpustu zupełnego to:
1. sakramentalna spowiedź,
2. Komunia Eucharystyczna,
3. modlitwa według intencji Ojca świętego („Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo” lub inna),
4. wykluczenie przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego
(gdy brak któregokolwiek z w/w elementów odpust będzie częściowy).

Dodatkowe warunki związane z odpustem zupełnym w Roku Jubileuszowym Miłosierdzia można spełnić na cztery różne sposoby:

5a. Wszyscy wierni
- pielgrzymka do Drzwi Świętych (Bram Miłosierdzia) w jednej z 4 Bazylik Większych w Rzymie lub w katedrze lub w kościele wyznaczonym przez biskupa,
- uczestnictwo we Mszy Świętej,
- refleksja nad miłosierdziem,
- odmówienie wyznania wiary („Wierzę w Boga” lub „Wierzę w Jednego Boga”),
- modlitwa za papieża.

5b. Wszyscy wierni
- wykonanie jednego lub kilku uczynków miłosierdzia co do duszy lub ciała,
- zaangażowanie w życie miłosierdziem, aby otrzymać łaskę pełnego i głębokiego przebaczenia mocą miłości Ojca.

5c. Więźniowie
- szczerze pragną na nowo włączyć się w życie społeczeństwa,
- traktowanie przejścia przez drzwi celi jako przejście przez Drzwi Święte,
- nawiedzą kaplicę więzienną,
- uczestnictwo we Mszy Świętej,
- refleksja nad miłosierdziem,
- odmówienie wyznania wiary („Wierzę w Boga” lub „Wierzę w Jednego Boga”),
- modlitwa za papieża.

5d. Chorzy, starsi, samotni
- przeżywanie z wiarą i radosną nadzieją swojej choroby i cierpienia,
- Komunia Święta lub uczestnictwo we Mszy Świętej i modlitwie wspólnotowej również za pośrednictwem środków masowego przekazu.

Jednocześnie przypominamy, że na mocy Bulli Misericordiae vultus każdy kapłan w Roku Jubileuszowym może rozgrzeszać z grzechu aborcji, a osoby, które przystąpią w Roku Miłosierdzia do spowiedzi u kapłanów z Bractwa św. Piusa X, otrzymają ważne i zgodne z prawem rozgrzeszenie.

/-/ Ks. Rafał Dettlaff
Kanclerz Kurii
/-/ Ks. Krystian Kletkiewicz
Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego

ODBLASKI

Pomorscy Policjanci apelują do wszystkich pieszych, aby nosić odblaski.

Jesienią i zimą, gdy zmrok zapada wcześniej i szybko robi się ciemno bardzo ważne jest, aby być widocznym na drodze. To podstawowy element bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Osoba, idąca po zmierzchu drogą, widoczna jest z odległości zaledwie ok. 30 metrów. Jest to zbyt mało, by zatrzymać pojazd. Mając na sobie elementy odblaskowe zostaniemy zauważeni już ze 150 metrów. Kierowca będzie miał miejsce i czas, by zatrzymać pojazd i nie dojdzie do potrącenia. W ten sposób aż 5 razy zwiększamy swoje bezpieczeństwo na drodze. Taki drobiazg, a może uratować nam zdrowie lub nawet życie.

Dlatego nośmy odblaski nie tylko z obowiązku, ale przede wszystkim jako wyraz troski o bezpieczeństwo własne oraz swoich bliskich. Bądźmy dobrym przykładem dla najmłodszych i zaopatrzmy naszych podopiecznych w takie elementy.

Jednocześnie pomorscy policjanci przypominają, że od 31 sierpnia br. piesi, bez względu na wiek, mają obowiązek używania elementów odblaskowych w sytuacji, gdy poruszają się drogą po zmierzchu poza obszarem zabudowanym. Nosić je należy w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu drogowego. Może to być: opaska, kamizelka, zawieszka, chusta itd. Niezastosowanie się do tego prawa może zakończyć się mandatem karnym ale najważniejsze jest bezpieczeństwo.


/-/ Ks. Bogusław Głodowski
Kapelan Pomorskiej Policji

Prośba Akademii Medycznej

Ratownicy medyczni, policjanci, strażacy i wszyscy inni, którzy interweniują na miejscu wypadków, wielokrotnie napotykają na trudności, kiedy muszą kontaktować się z krewnymi lub bliskimi poszkodowanych.

W/w służby zaproponowały, abyśmy w specjalny sposób oznakowali w swojej komórce numer służący w nagłych wypadkach do kontaktu z bliskimi osoby poszkodowanej. Bardzo często telefon komórkowy jest jedynym przedmiotem, który można przy takiej osobie znaleźć. Szybki kontakt pozwoliłby na uzyskanie takich informacji jak: grupa krwi, przyjmowane leki, choroby przewlekle, alergie, itp.

Ratownicy zaproponowali, aby każdy w swoim telefonie umieścił na liście kontaktów osobę, z którą należy się skontaktować w nagłych wypadkach. Numer takiej osoby należy zapisać pod międzynarodowym skrótem ICE (in Case of Emergency). Wpisanie więcej niż jednej osoby do takiego kontaktu wymagałoby następującego oznaczenia: ICE1, ICE2, ICE3, itd. Oznakowanie zdecydowanie ułatwiłoby prace wszystkim służbom ratowniczym. Pomysł jest łatwy w realizacji, nic nie kosztuje, a może ocalić życie. Akcja ma zasięg europejski. Wpiszcie ten numer teraz do swojej komórki bo potem zapomnicie i prześlijcie ten e-mail dalej, dzięki temu możemy ocalić komuś życie!

KRUCJATA RÓŻAŃCOWA ZA OJCZYZNĘ

Intencja modlitewna samodzielna lub dodawana do dotychczasowych intencji odmawianych na Różańcu,przynajmniej jedna dziesiątka dziennie:
Z Maryją Królową Polski módlmy się o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu!



logoDDT2014-lewe.jpg